เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 426 ชีวิตธรรมดา คือความสุขที่เรียบง่ายที่สุด
หลังจบงานเลี้ยงมื้อเที่ยง ทั้งคณะไม่ได้เดินทางกลับบ้าน แต่ขับรถมุ่งหน้าตรงไปยังช่องทางวีไอพีของสนามบินหงเฉียวอย่างยิ่งใหญ่
ซูหรานและเร่อปาเดินทางไปส่งครอบครัวของมู่ลาถีที่ยังคงอาลัยอาวาสไม่ยอมจากไปไหน ส่วนหลี่หยุนและซูเจิ้นปังในฐานะพ่อแม่ฝ่ายชาย ก็ยืนกรานที่จะมาส่งด้วยตัวเอง
ภายในห้องรับรองวีไอพี บรรยากาศแห่งการลาจากเริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ
“คุณแม่ครับ/คะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ/คะ เร่อปาเด็กคนนี้ ผม/ฉันรักเหมือนลูกในไส้จริงๆ”
หลี่หยุนกุมมือของอาอิกูลี่ไว้แน่น มองดูคุณแม่ของเร่อปาที่ขอบตาเริ่มแดงก่ำด้วยความอาลัย แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจที่สุด “พอแต่งเข้าบ้านเราไปแล้ว เธอคือลูกสาวแท้ๆ ของฉัน ฉันรับรองว่าจะไม่ให้เธอต้องน้อยเนื้อต่ำใจแม้แต่นิดเดียว ต่อไปเราก็คือครอบครัวเดียวกันแล้ว ถ้ามีโอกาสเมื่อไหร่ ที่เซี่ยงไฮ้นี้ต้อนรับพวกคุณมาพักผ่อนเสมอค่ะ”
“ค่ะ! ฉันรู้ค่ะ ฉันรู้ดี”