กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 392 วันแห่งความเงียบงันของวงการเพลงจีน
เมื่อทั้งสองกลับถึงบ้าน เร่อปาก็ได้สติฟื้นคืนมาเต็มที่แล้ว
ซูหรานอดสงสัยไม่ได้ว่า เร่อปาที่เขาอุ้มมาตลอดทางนั้นแกล้งหลับอยู่หรือเปล่า?
ไม่อย่างนั้นทำไมพอถึงบ้านปุ๊บ ถึงได้ทำตัวเหมือนกระรอกที่คอยมองหาของกินไปทั่วแบบนี้ล่ะ?
“ซูหราน...”
เร่อปากอดถุงมันฝรั่งทอดไว้ในอ้อมแขน พลางมองซูหรานด้วยสายตาน่าสงสาร
ซูหรานส่ายหัวขำๆ ก่อนจะพูดอย่างไม่ถือสา “รู้แล้วน่า ไปนั่งรอไป เดี๋ยวฉันไปต้มบะหมี่ให้กิน”
“ฮิฮิ~ ขอบคุณนะคุณสามี~”
เร่อปาจุ๊บแก้มซูหรานไปหนึ่งฟอดใหญ่
วันนี้อัดเพลงมาทั้งวัน ซูหรานเองก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน