เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
**บทที่ 383 ช่วงเวลาแสนขี้เกียจกับการตีความสำนวนแบบกาวๆ**
แสงแดดยามบ่ายทวีความขี้เกียจคร้านขึ้นเรื่อยๆ
หลังจากอิ่มหนำสำราญกันแล้ว แต่ละคนก็นอนแผ่หลาอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ในศาลาพักร้อน ปล่อยให้สายลมพัดผ่านพร้อมไอความชื้นจางๆ ดื่มด่ำไปกับช่วงเวลาแห่งความสุขที่หาได้ยากยิ่ง
“เฮ้อ...”
หม่าซือฉุนมองภาพตรงหน้า
เร่อปาและซินจื่อเหล่ยกำลังกระซิบกระซาบกันโดยมีศีรษะพิงกันไว้ ซูหรานหลับตาลงทำท่าเหมือนกำลังงีบหลับ ส่วนน้องสาวก็กำลังนั่งอ่านหนังสืออย่างเงียบเชียบ
บนใบหน้าของเธอเผยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความโหยหาออกมาโดยไม่รู้ตัว
หลังจากคุยกันได้สักพัก น้องสาวก็บอกว่าอยากทำน้ำผลไม้ให้ทุกคนดื่ม เร่อปาจึงลุกขึ้นแล้วจูงมือจางจื่อเฟิงเดินไปทางห้องครัว ซูหรานเองก็ลุกขึ้นไปหยอกล้อกับนกขุนทอง “เสี่ยวเป่า”
เมื่อทั้งสามคนจากไป ในศาลาก็เหลือเพียงหม่าซือฉุนกับซินจื่อเหล่ย
หม่าซือฉุนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันไปมองซินจื่อเหล่ย