กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 375 ชีวิตดั่งละคร! เสียงเพลงที่หนักแน่นดุจขุนเขาแต่เบาหวิวราวปุยเมฆ
เมื่อบทเพลงจบลง เสียงดนตรียังคงกังวานแว่วอยู่ในโสตประสาท
ทั่วทั้งลานบ้านพักเห็ดตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงกบเขียดร้องแว่วมาจากที่ไกลๆ สองสามตัว
ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไร
ทุกคนยังคงจมดิ่งอยู่ในท่วงทำนองที่ยาวไกลและลึกซึ้ง ราวกับว่าความคิดคำนึงถูกพัดพาไปบนถนนหินสีเขียวสายนั้น เฝ้ามองสายฝนฤดูใบไม้ร่วงที่โปรยปรายไม่ขาดสายในแถบเจียงหนาน
แสงจันทร์อาบไล้ไปตามชายคาบ้านอย่างไม่รู้ตัว ทอดตัวเงียบเชียบลงบนแผ่นหินสีเขียว
เสี่ยวเอชและเสี่ยวโอหมอบอยู่อย่างเกียจคร้านข้างเท้าของทุกคน หัวตกต่ำลงเป็นระยะ และขยับหางไปมาบ้างเป็นครั้งคราว