กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 371 สบายๆ! ตกปลา! หว่านเหยื่อ!
แสงแดดยามบ่ายอ่อนโยนลงเรื่อยๆ ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอาหารหอมกรุ่นชวนน้ำลายสอ
ไม่มีใครพูดอะไร ไม่ใช่เพราะความอึดอัด แต่เป็นความพึงพอใจสูงสุดจนรู้สึกสบายใจถึงขั้นไม่อยากแม้แต่จะขยับลิ้น
“เอิ้ก...” เผิงอวี้ช่างเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ลูบท้องที่ป่องกลมของตัวเอง เรอออกมาอย่างเต็มที่โดยไม่ห่วงภาพลักษณ์ดารา ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความเคลิบเคลิ้มราวกับวิญญาณล่องลอยไปนอกโลก
เขารู้สึกว่าเมื่อครู่ไม่ได้แค่กินข้าว แต่กำลังสัมผัสประสบการณ์รสชาติที่ยกระดับขึ้นสู่สวรรค์
เสียงเรอครั้งนี้ ราวกับกดสวิตช์ปิดเสียง