กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 187 ความอ่อนโยนที่เป็นเอกสิทธิ์เฉพาะของซูหรานและความหมายของเทคโนโลยี
เมื่อได้ฟังคำพูดของซูหราน หัวใจของเร่อปาก็ถูกสั่นคลอนอย่างลึกซึ้ง
เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา แต่สิ่งที่มากกว่านั้นคือความเข้าใจและความภาคภูมิใจ
ทว่าในขณะเดียวกัน ความรู้สึกไร้หนทางก็ก่อตัวขึ้นในใจเป็นระลอก
เธอมองซูหรานด้วยดวงตาที่เป็นประกาย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความจริงจัง “ซูหราน เมื่อก่อนฉันมักจะคิดว่า ถ้าฉันพยายามอีกนิด พยายามให้มากขึ้นอีกหน่อย ฉันก็จะสามารถเข้าใกล้คุณได้มากขึ้น แต่ตอนนี้ฉันกลับพบว่า... ไม่ว่าจะไล่ตามยังไง ก็ตามคุณไม่ทันแล้ว”
“คุณไม่จำเป็นต้องไล่ตามผมหรอก ผมจะรอคุณอยู่ที่เดิมนั่นแหละ”