กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 173 มุ่งหน้าสู่ดินแดนบ้านเกิด! กลับบ้าน! สู่ขอ?!
ของขวัญล้ำค่ามากมายที่วางเรียงรายอยู่เต็มห้อง ต่างเปล่งประกายหรูหราและเงียบงันภายใต้แสงไฟสีส้มอบอุ่น
เร่อปายังคงจมดิ่งอยู่กับความสุขและความอุ่นใจมหาศาลจากประโยคที่ว่า “แม่ฉันให้เธอ” ราวกับว่าทั้งร่างของเธอถูกแช่อยู่ในโหลน้ำผึ้ง แม้แต่ลมหายใจก็ยังรู้สึกหวานล้ำ
เธอแนบแก้มลงบนแผงอกกว้างที่แข็งแกร่งของซูหราน สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นอย่างมั่นคงและทรงพลัง
ทว่าไม่นานนัก มุมปากของเธอก็ยกยิ้มขึ้น ราวกับค้นพบเรื่องน่าสนุกบางอย่าง
จังหวะหัวใจของคุณซู ดูเหมือนจะเต้นเร็วกว่าปกติหน่อยนะ
“ซูหราน~”