กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 170 เร่อปา: แสงสว่างของฉันส่องประกายไปทั่วโลก!
แสงออโรราที่งดงามย่อมมีวันเลือนหายไป
เมื่อม่านแสงสีเขียวสุดท้ายจางหายไปในฟากฟ้า ยามค่ำคืนก็กลับคืนสู่ความลึกซึ้งและเงียบสงบอีกครั้ง
ราวกับว่าปาฏิหาริย์ที่ปกคลุมทั่วฟ้าดินเมื่อครู่เป็นเพียงความฝันอันสั้นและยิ่งใหญ่
แต่ผู้ที่ได้สัมผัสทุกคนรู้ดีว่า บางสิ่งได้เปลี่ยนแปลงไปตลอดกาลแล้ว
ตอนจากกัน คุณปู่จางไม่ได้กล่าวคำขอบคุณมากมายนัก เขาเพียงเดินมาหาซูหราน มองซูหรานอย่างลึกซึ้ง
จากนั้นก็ยื่นมือออกไป ตบไหล่ซูหรานอย่างจริงจัง
ความรู้สึกขอบคุณและความโล่งใจทั้งหมดหลอมรวมอยู่ในท่าทางที่ไร้เสียงของลูกผู้ชายนี้
ระหว่างทางกลับบ้านพักไม้ รถออฟโรดเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงล้อบดขยี้หิมะ