กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 158 ออกไปไล่ตามสายลม และเป็นตัวของตัวเองในแบบที่ไม่มีใครนิยามได้
“เอาล่ะ เลิกงอแงได้แล้ว ร้องไห้ไปเดี๋ยวก็กลายเป็นแมวน้อยขี้แยหรอก”
ซูหรานตบหลังเธอเบาๆ แล้วเอ่ยเสียงนุ่ม “ถ้าเธอยังไม่ยอมปล่อยกอดแบบนี้ ‘ครอบครัว’ ของเธอที่แอบดูอยู่ตรงนั้น มุมปากคงฉีกถึงหูแล้วล่ะ”
เร่อปาหันขวับไปมองทันที และก็เป็นไปตามคาด เธอเห็นกลุ่มคนกำลังชะเง้อคอมองอยู่ที่หน้าประตู
“อะแฮ่ม... บอสคะ ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง? ปรับตัวได้หรือยังคะ?”
พี่หลานที่ถูกจับได้ไม่ได้รู้สึกเขินอายแต่อย่างใด เธอเดินตรงเข้ามาในห้องทำงาน พร้อมกับใช้คำเรียกที่ทั้งให้เกียรติและแฝงความหยอกล้อ ทำลายความเงียบนั้นลง