กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
第106章 ชอบการเดินเล่น และชอบคนที่เดินเล่นพึมพำไปกับฉัน
หลังจากคุณแม่ซูจากไปอย่างรวดเร็วราวกับลมพัด บรรยากาศในห้องนั่งเล่นก็เงียบสงัดลงทันที
ห้องที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความคึกคัก บัดนี้กลับมีความรู้สึกบางอย่างที่ละเอียดอ่อนและคลุมเครือปกคลุมอยู่
แสงแดดนอกหน้าต่างยังคงสาดส่องลงมาอย่างเจิดจ้า ไออุ่นของมันทอดผ่านเข้ามาในตัวบ้าน
ในวินาทีนี้ เร่อปารู้สึกว่าเสียงหัวใจของตัวเองดูจะเต้นชัดเจนขึ้นท่ามกลางความเงียบงันนี้
เมื่อครู่ตอนที่คุณแม่ซูยังอยู่ เร่อปายังสามารถรับมือกับความกระอักกระอ่วนทุกอย่างได้อย่างเป็นธรรมชาติ
แต่ตอนนี้ ในอากาศกลับอบอวลไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่อธิบายไม่ได้... เป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นเฉพาะใน “โลกที่มีเพียงสองเรา” เท่านั้น