กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 96 ซูหราน: เอาล่ะ ผมสารภาพแล้ว! ทุกคน: แต่งไปสิ แต่งต่อไป!
ซูหรานมองข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์ที่ว่า "ซูจอมซื่อบื้อ นายหลับหรือยัง?" มุมปากยกยิ้มอย่างอบอุ่น
ยัยเด็กคนนี้ ดึกป่านนี้ยังไม่นอนอีกเหรอ?
หรือว่า...เป็นห่วงเขา?
ซูหรานใช้นิ้วแตะเบาๆ บนหน้าจอ ตอบกลับว่า: [เพิ่งจะเตรียมตัวนอน ทำไม ส้มจอมซนนอนไม่หลับเหรอ?? อยากให้พี่เล่านิทานก่อนนอนให้ฟังไหม รับรองว่าหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง สดชื่นเป็นร้อยเท่า!]
ห้องข้างๆ
เร่อปากำลังกอดโทรศัพท์ กลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนเตียง ในใจเต้นระรัวไม่เป็นสุข
เธอค่อนข้างเป็นห่วงสภาพของซูหราน
จึงแอบย่องไปที่ระเบียง เห็นห้องข้างๆ ยังเปิดไฟอยู่ จึงเดาได้ว่าซูหรานยังไม่นอนแน่ๆ
แต่พอส่งไปแล้วเธอก็เสียใจ กลัวว่าซูหรานจะหลับไปแล้วแต่แค่ยังไม่ได้ปิดไฟ