เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 91 สายลมทะเลแสนหวาน กิจวัตรการตกปลา และศิลปะแห่งการป้อน
ภายในห้องนั่งเล่น เสียงปรบมือดังต่อเนื่องยาวนานอยู่นานกว่าจะเงียบลง
“ซูหราน นายมัน... สุดยอดไปเลย!”
อวี่ซูซินเป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบ สายตาที่เธอมองซูหรานเต็มไปด้วยความชื่นชม
หวังเฮ่อตี้เองก็พยักหน้ายอมรับจากใจจริง “เทพซูครับ โชคดีนะที่พี่ไม่ได้เข้าวงการบันเทิง! ด้วยทักษะการแสดงและน้ำเสียงระดับนี้ พี่จะกวาดเรียบทั้งวงการเลยนะนั่น! ไว้ชีวิตพวกผมบ้างเถอะครับ!”
เขาพูดพลางทำท่าประสานมือขอความเมตตาอย่างทะเล้น เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนได้ครืนใหญ่
เมิ่งจื่ออี้มองซูหรานด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความใคร่รู้และทึ่งในตัวเขา “ซูหราน พูดจริงๆ นะ นายไม่เคยเรียนการแสดงหรือพากย์เสียงมาจริงๆ เหรอ? พรสวรรค์ของนายมันน่าตกใจมาก!”
“ทั้งพลังระเบิด อารมณ์ที่ซับซ้อน และความแม่นยำของอารมณ์ ทุกอย่างสมบูรณ์แบบมาก หรือว่า ‘เซียนมาร’ จะเป็นแนวทางที่ทำได้จริงกันนะ?”