เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 80 ซูจอมซื่อบื้อ ครั้งนี้ฉันขอเป็นฝ่ายเริ่มก่อนบ้างนะ
หวังเจิ้งอวี่ประคองสัญญาฉบับนั้นที่ซูหรานใช้เป็นกระดาษทดขึ้นมา แล้วเก็บมันลงในกระเป๋าเอกสารอย่างระมัดระวัง
แววตาที่เขามองซูหรานเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
ลองคิดดูสิว่าเขาทำงานมาหลายสิบปี เคยพบเจออัจฉริยะมาหลากหลายรูปแบบ หรือไม่ก็ลูกหลานตระกูลใหญ่ที่มีเบื้องหลังแข็งแกร่งมาแล้วมากมาย
แต่ไม่มีใครเลยสักคนที่ทำให้เขาอ่านไม่ออกและคาดเดาไม่ได้เหมือนซูหราน
สำหรับซูหรานแล้ว พรสวรรค์ราวกับเป็นสิ่งที่หยิบฉวยมาได้ง่ายดาย
ส่วนเบื้องหลังของเขา... ยิ่งลึกล้ำจนหยั่งไม่ถึง
ในสายตาของเขา ซูหรานก็เหมือนปรมาจารย์ผู้เฒ่าของสำนัก ที่โยนยันต์อาคมลงมาอย่างไม่ใส่ใจ แล้วพูดอย่างเฉยเมยว่า "น่ารำคาญนัก กำจัดมันซะ"
ความดูแคลน ความไม่แยแส และความสง่างามแบบนั้น ช่างเต็มเปี่ยมเสียจริง!