บทที่ 134 เครื่องบดเนื้อ สนธยาแห่งยุคอาวุธเย็น

บทที่ 134 เครื่องบดเนื้อ สนธยาแห่งยุคอาวุธเย็น

"ยิง!"

โจโฉชักกระบี่อิงฟ้าออกมาแล้วแผดเสียงคำรามลั่นอยู่บนกำแพงค่าย

ขุนพลซิหลงที่ยืนอยู่ด้านข้างรีบเอื้อมมือมากดข้อมือของโจโฉเอาไว้ หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบผุดซึม "ท่านมหาเสนาบดี! ระยะยิงไปไม่ถึงขอรับ!"

"พวกช่างฝีมือจากชีจิ๋วที่เดินทางมาส่งมอบปืนใหญ่บอกว่า ปืนใหญ่พยัคฆ์หมอบนี้ใช้ยิงลูกเหล็กตันและกระสุนระเบิด โดยมีระยะยิงไกลสุดเพียงแค่สามร้อยก้าวเท่านั้น แต่ค่ายของกองทัพเสเหลียงตั้งอยู่ห่างออกไปถึงสิบลี้เลยนะขอรับ!"

เพลิงโทสะของโจโฉถึงกับจุกแน่นค้างอยู่ในอกเมื่อได้ยินคำพูดนี้

เขาก้มมองดูท่อเหล็กหนาเตอะทั้งห้าสิบกระบอกที่ตั้งอยู่เบื้องล่างกำแพงค่าย พลางขบกรามแน่น

"เข็นพวกมันออกไป!" ดวงตาของโจโฉเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงก่ำ "สั่งการให้กองทัพทั้งหมดเคลื่อนพลออกจากค่าย! เข็นปืนใหญ่ไปตั้งยิงจ่อหน้าม้าเฉียวมันถึงถิ่นเลย!"

ทว่าคำสั่งเพิ่งจะถูกถ่ายทอดออกไปได้เพียงอึดใจเดียว