บทที่ 129 พายุคลั่งแห่งเสเหลียง ม้าเฉียวผู้สง่างาม

บทที่ 129 พายุคลั่งแห่งเสเหลียง ม้าเฉียวผู้สง่างาม

หนึ่งเดือนต่อมา

สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดหวีดหวิววังเวง แม่น้ำเหลืองไหลเชี่ยวกรากส่งเสียงคำรามกึกก้องขึ้นไปทางทิศเหนือ ณ ดินแดนกวนจง ทางทิศตะวันตกของด่านตงก๋วน

ฝุ่นทรายปลิวว่อนตลบอบอวลไปทั่วท้องฟ้า ถูกสายลมกรรโชกแรงพัดหอบขึ้นไปจนบดบังแสงตะวัน ที่ราบสูงอันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้เปรียบเสมือนเครื่องบดเนื้อสังเวยชีวิตผู้คนมาตั้งแต่ครั้งโบราณกาล

โจโฉดึงบังเหียนหยุดม้าอยู่บนเนินสูง ดวงตาหรี่แคบลงสู้กับพายุฝุ่นทรายที่พัดปะทะใบหน้า

เบื้องหน้าของเขา ยอดทหารกองทัพโจโฉจำนวนห้าหมื่นนายกำลังจัดแถวตั้งขบวนทัพสี่เหลี่ยมขนาดมหึมาอยู่สามขบวน

ที่แนวหน้าสุดคือพลโล่หนักสามชั้น ขอบล่างของโล่ยักษ์ถูกกระแทกปักจมลึกลงไปในดินโคลน และตามช่องว่างระหว่างกำแพงโล่ก็มีทวนยาวนับพันเล่มยื่นทะลุออกมาด้านนอก

ปลายของทวนยาวเหล่านั้นส่องประกายแสงสีเขียวครามอันเย็นเยียบชวนให้ขนลุก

ทั้งหมดล้วนเป็นหัวทวนเหล็กกล้าเนื้อดีที่ทุ่มเงินมหาศาลซื้อมาจากฉู่เฟิง ซึ่งมีความคมกริบยิ่งกว่าหัวทวนที่หลอมตีขึ้นจากเหล็กดิบธรรมดาถึงหลายเท่าตัว

บนพื้นที่โล่งห่างออกไปข้างหน้าขบวนโล่สามสิบก้าว มีขวากเหล็กสี่มุมสีดำทะมึนถูกโปรยปรายวางดักเอาไว้อย่างหนาแน่นเต็มพื้นที่