บทที่ 51 การค้าทางทะเล

บทที่ 51 การค้าทางทะเล

ไฟถ่านย่างหอยนางรมบนตะแกรงเหล็กจนส่งเสียงดังซู่ซ่า

ฉู่เฟิงนั่งอยู่ด้านหลังโขดหินที่ช่วยบังลม ในมือถือมีดเล่มเล็กค่อย ๆ แงะฝาหอยที่อ้าออกเล็กน้อย

เนื้อหอยนางรมสีขาวนวลเนียนชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำซุปเดือดปุด ๆ เพียงโรยเกลือป่นละเอียดลงไปเล็กน้อย เขาก็ส่งเข้าปากกลืนลงไปในคำเดียว

บนเสาไม้ของท่าเทียบเรือ กองซุนคังถูกมัดไว้ด้วยเชือกป่านเส้นหนาอย่างแน่นหนา

ชุดเกราะเหล็กของเขาถูกถอดออกไปจนหมดเกลี้ยง เหลือเพียงเสื้อตัวในเนื้อบางเพียงตัวเดียวเท่านั้น

หลังจากต้องทนตากลมหนาวมาตลอดทั้งคืน ริมฝีปากของกองซุนคังก็กลายเป็นสีม่วงคล้ำ ทั้งคิ้วและเส้นผมปกคลุมไปด้วยเกล็ดน้ำค้างแข็งสีขาว ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุมได้

ทว่าเขากลับไม่ได้สูญเสียเนื้อหนังไปแม้แต่ชิ้นเดียว

คำขู่เมื่อวานนี้ที่ว่าจะ "แล่เนื้อของเขาออก" เป็นเพียงแค่การตบหน้าสั่งสอนเลียวตั๋งโหวเท่านั้น

ฉู่เฟิงไม่ได้ต้องการซากศพที่ถูกแล่เนื้อเถือหนังจนเป็นพัน ๆ ชิ้น แต่สิ่งที่เขาต้องการคือม้าศึกต่างหาก