กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 151 ที่ยืนของตน
เหอซิ่วเหลียนเพิ่งถือกระจาดผักออกไปซื้อกับข้าว เจ้าตัวน้อยในห้องก็เริ่มงอแงขึ้นมาอีก
“เป็นต้นตระกูลจริง ๆ” หวงชิวเสียบ่นอย่างเอ็นดู
เธออุ้มเจ้าตัวน้อยออกมาเดินวนรอบห้องรับแขก เย่จิ้งยังยื่นมือไปบีบมือนุ่มนิ่มของเขาเบา ๆ เล็บทุกเล็บล้วนเล็กจิ๋ว
“ตามสบายกันเลย ฉันขอกลับห้องไปป้อนนมแล้วกล่อมเขานอนก่อน เห็น ๆ อยู่ว่าตาง่วงจนจะปิดอยู่แล้ว แต่กลับงอแงหนักกว่าเดิม ปกติเวลานอนเขาต้องมีฉันอยู่ข้าง ๆ เมื่อครู่ฉันไม่อยู่ เขาหลับไปยังไม่ถึงยี่สิบนาทีก็ตื่นแล้ว” หวงชิวเสียขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางส่ายหน้าอยู่ในใจ การเลี้ยงเด็กสักคนไม่ง่ายจริง ๆ
“ไปเถอะ ไม่ต้องสนใจพวกเรา พวกเราจะทำตัวเหมือนอยู่บ้านตัวเอง” หลิวเสี่ยวเหมยโบกมือพูด