กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 146 ดีกับคุณเป็นเรื่องที่ควรทำ
“แม่ พี่สะใภ้ใหญ่ พวกคุณมาได้ยังไง?” ดวงตาของเย่จิ้งเป็นประกาย สว่างไสวยิ่งกว่าแสงอาทิตย์แรกของฤดูหนาวที่ส่องลอดผ่านช่องม่านซึ่งปิดไม่สนิท
เธอลุกขึ้นนั่งครึ่งตัว ใช้สองมือยันอยู่ด้านหลัง ผ้าห่มเลื่อนลงมาคลุมเพียงท่อนล่าง
“จะรีบไปทำไม แม่อยู่นี่แล้วก็ไม่หายไปไหนหรอก ใส่เสื้อผ้าใส่รองเท้าให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยคุยกันดี ๆ เดี๋ยวหนาวจนไม่สบาย”
หลิวเสี่ยวเหมยแผ่กลิ่นอายแห่งความรักความเอ็นดูออกมาทั่วร่าง เห็นท่าทางเหม่อลอยของลูกสาวแล้วก็อดยกมือปิดปากหัวเราะไม่ได้ เธอดูอ้วนขึ้น แก้มมีเนื้อเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเดินทางไกลอย่างเหน็ดเหนื่อย เพียงเพื่อมาดูลูกสาวที่กำลังตั้งครรภ์ระยะปลาย