เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 228 ประจันหน้าเจ้าหน้าที่ประหาร
ตอนเด็ก ๆ ผมไม่เคยเข้าใจเลยว่า เหตุใดปู่ถึงต้องเคี่ยวกรำฝึกฝนผมจนกลายเป็นแบบนี้
หนึ่งคือไม่ส่งผมไปเป็นทหาร สองคือไม่ยอมให้ผมเป็นตำรวจ
ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว ปู่รู้เรื่องราวมากมายมาแต่แรก รู้เรื่องที่เกิดขึ้นในรุ่นของปู่ทวด และรู้ด้วยว่าพ่อของผมตายอย่างไร
ปู่กลัวว่าผมจะมีจุดจบเหมือนพ่อ
เพราะการฝึกฝนของปู่ วันนี้ผมถึงฆ่าคนได้ และไม่ถูกคนอื่นฆ่าตาย
ผมคุมตัวคนของเจ้าหน้าที่ประหาร ก้าวขึ้นบันไดทีละขั้น แต่ละก้าวที่เดินไปล้วนตึงเครียดอย่างถึงที่สุด
ตึกร้างทั้งหลังเงียบสงบ เงียบสงบจนชวนให้อึดอัดแทบหายใจไม่ออก
คนตรงหน้าผมกำลังตัวสั่น อาจเป็นเพราะมีดของผมบาดผิวหนังของเขาจนเป็นแผลแล้ว หากลึกกว่านี้อีกนิดคงได้ปาดหลอดลมของเขาขาดแน่
“สหาย นายอย่ามือสั่นสิ...”