เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 206 สติปัญญาของผู้วิเศษ
จางว่านเหนียนต้องการการพักผ่อนอย่างสงบ ผมจึงไม่สะดวกที่จะรบกวนการพักผ่อนของเขา
เมื่อออกมาจากในห้อง ก็ไม่รู้ว่าทุกคนไปไหนกันหมด เหลือเพียงนักพรตลิงตัวนั้นที่รอผมอยู่ข้างนอก
นักพรตท่านนี้รู้ประสาคนจริง ๆ ดูเหมือนจะรู้ว่าผมต้องการไปหาคนอื่น จึงเดินนำทางให้ผมอยู่ข้างหน้า
ตอนเด็ก ๆ ที่มาวัดเมฆาคราม ผมก็เหมือนกับนักท่องเที่ยวคนอื่น ๆ แค่ตามปู่มาจุดธูปบูชา ไหว้เทพเจ้า ชมดูผ่าน ๆ ตาเท่านั้น ไม่เคยมายังสถานที่บำเพ็ญเพียรอันเงียบสงบของเหล่านักพรตเลย
สถานที่ที่พวกเขาพำนัก ไม่ได้ดูหรูหรา หากแต่งดงามสูงส่งอย่างยิ่ง
ศาลาหอคอย เสียงนกร้องและกลิ่นหอมของมวลดอกไม้ ราวกับก้าวเข้าสู่อุทยานดอกท้อ
วิหารเต๋าแห่งอื่นผมก็เคยไปมาบ้าง ส่วนใหญ่ก็คล้ายคลึงกัน แต่กลับไม่เหมือนที่นี่ ทว่าพอลองคิดดูให้ดี การที่เทพเซียนที่มีชีวิตอย่างจ้าวชีเย่พำนักอยู่ที่นี่ ที่นี่ก็ย่อมมีจุดที่แตกต่างจากที่อื่นอย่างแน่นอน
ผมเดินตามนักพรตลิงมาถึงลานเรือนหลังเล็กที่จ้าวชีเย่พำนัก ทุกคนมารวมตัวกันอยู่ที่นี่หมด ย่อมต้องล้อมหน้าล้อมหลังจ้าวชีเย่ หวังจะได้รับคำชี้แนะจากเทพเซียนที่มีชีวิตท่านนี้