เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 196 ขุดหลุมย้อนกล
พอผมไปถึงหวานต้าพลาซา ก็ไม่ได้รั้งรออยู่ที่ลานกว้าง แต่เดินตรงไปยังร้านอาหารแห่งหนึ่งในละแวกใกล้เคียงทันที
ผ่านไปราว ๆ ยี่สิบนาที ปรมาจารย์หลิวก็มาถึง
ทันทีที่เขาเห็นผมก็เหมือนเห็นลูกทรพี ถึงกับมองผมด้วยหางตา
หลังจากสั่งอาหารเสร็จ ผมก็เอ่ยขอโทษขอโพยเขา “เอาล่ะ เป็นความผิดของฉันเอง ไม่ควรล้อเล่นกับท่านแบบนั้นเลย แต่ว่ายาของท่านขายแพงไปหน่อยจริง ๆ นั่นแหละ ท่านบอกราคามาเถอะ ฉันจะโอนเงินให้ท่าน เท่านี้พอใจหรือยัง”
อาจเป็นเพราะไม่ตบหน้าคนยิ้มแย้ม ซ้ำยังเลี้ยงอาหารมื้อใหญ่แก่เขา เขาจึงตอบกลับมาอย่างไม่สบอารมณ์ “ฉันก็ไม่หลอกฟันนายหรอก คิด 998 ให้ราคามิตรภาพแล้วกัน”
ผมยิ้มพลางโอนเงินให้เขา
ไอ้หมอนี่ ขวดยาขนาดห้าสิบมิลลิลิตรขวดนั้นตอนแรกเรียกราคาหนึ่งหมื่น หากคิดตามเกณฑ์มาตรฐานแรกเริ่มของเขา ขนาดร้อยมิลลิลิตรก็ต้องขายสองหมื่น ต่อให้ลดราคา 40% ก็ยังต้องขายหนึ่งหมื่นสองพัน
ผมกะว่าราคา 998 นี้ เขาก็ยังฟันกำไรไปตั้งหลายร้อยแล้ว
เขาไม่ไปไลฟ์สดขายของนี่ช่างเป็นการสูญเสียบุคลากรจริง ๆ