กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 147 ดักเฝ้าอู๋เหวินซาน
บ่ายสามโมงวันนั้น ผมมาถึงถนนฝั่งตรงข้ามหน้าโรงเรียนตำรวจ
ผมกางร่มท้าแดดเปรี้ยงเฝ้ารอให้อู๋เหวินซานคนนั้นออกมาจากโรงเรียน
เขาเป็นนักศึกษาปริญญาเอก ไม่มีภารกิจวิจัยจึงอาจไม่ได้พักในหอพัก ถ้าวันนี้รอไม่เจอผมจะมาใหม่พรุ่งนี้ ไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะไม่โผล่หัวออกมาจากโรงเรียน
ตลอดสี่ห้าชั่วโมง ผมดื่มน้ำไปสี่ขวดและจ่ายเงินเพิ่มห้าสิบหยวนให้ร้านสะดวกซื้อข้าง ๆ เพื่อขอใช้ห้องน้ำ
โชคยังเข้าข้างผม ในช่วงเวลาหลังสองทุ่ม ผมก็รอจนเจออู๋เหวินซาน
หลังจากเขาถูกคนกลุ่มนั้นช่วยไปเมื่อวาน เขาก็หนีไปอีกจนได้
ไอ้หมอนี่ ถ้าเขายอมไปกับคนกลุ่มนั้นแต่แรก ผมก็คงไม่มีปัญญาไปตามหาเขาเจอแน่