เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 143 กระดาษโน้ตในกระเป๋ากางเกง
ตอนที่ผมไปถึงโรงพยาบาล สวีฉ่วงกำลังรู้สึกตัวและจิตวิญญาณก็ฟื้นตัวขึ้นมากแล้ว
ต้องยอมรับเลยว่าคนผู้นี้ดวงแข็งจริง ๆ ภาวะสมองกระทบกระเทือนระดับสี่กลับฟื้นตัวได้รวดเร็วถึงเพียงนี้
จางว่านเหนียนก็อยู่ในห้องผู้ป่วยด้วย เขาสีหน้าดำทะมึนตลอดเวลาและคอยเหลือบมองสวีฉ่วงเป็นระยะ
สหายคนหนึ่งของเขาที่อยู่ใต้อาณัติกำลังถือชามข้าวต้มอยู่ และมองสวีฉ่วงด้วยความไม่พอใจเช่นกัน
“ไอ้เวรนี่ไม่ยอมกินอะไร เอาแต่จะไปช่วยแฟนสาวของมัน”
จางว่านเหนียนข่มปราณมูลค่ากว่าหนึ่งล้านไว้แล้วสบถออกมาว่า “ถ้าไม่ใช่เพราะมันนอนอยู่บนเตียงคนไข้ ฉันคงตบมันไปแล้ว”
ผมเดินเข้าไปหาข้างเตียงสวีฉ่วงแล้วพูดกับเขาตรง ๆ ว่า “พวกเราจะปล่อยคุณออกจากโรงพยาบาลตอนนี้ คุณไปช่วยแฟนคุณเถอะ คุณรู้ไหมว่าเธออยู่ที่ไหน? รู้หรือเปล่าว่าคุณต้องไปที่ไหน?”