กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 116 ยอมให้จับโดยง่าย
ฝ่ายรักษาความปลอดภัยของโรงพยาบาลจิตเวช ล้วนตัวใหญ่ร่างสูง มีรูปร่างเทียบได้กับต้าฉวน
สิบกว่าคนล้อมเข้ามาหาผมแทบจะพร้อมกัน พวกเขามีจำนวนที่เหนือกว่า ผมจำต้องหลีกเลี่ยงการปะทะตรง ๆ แล้วหันหลังวิ่งหนี
โชคดีที่ผมคล่องตัวพอ วิ่งเร็วด้วย เอาแต่หาที่แคบ ๆ ในโรงรถวิ่งหนี
ชั่วขณะหนึ่ง สิบกว่าคนกลับจับผมไม่ได้
ตอนนั้นมีคนเข้าประชิด ถือกระบองปราบจลาจลฟาดลงมาที่ผม แต่ผมเห็นจุดอ่อนได้ในพริบตา หลังจากล้มเขาได้ ผมก็แย่งกระบองปราบจลาจลของเขามา เอาไว้ตีหน้าแข้งของคนที่วิ่งตามมาโดยเฉพาะ
ด้านหน้าของหน้าแข้งเป็นจุดเจ็บปวดของคน ถูกตีเข้าไปอย่างแรงก็จะกอดขาย่อตัวลงทันที
ผมวิ่งไปตีไป ข้างหลังเต็มไปด้วยคนที่ล้มลงจนลุกไม่ขึ้น