กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ราตรีสีขาว
ตอนที่ 102 หานกุ้ยหลาน
เมื่อเผชิญกับคำขอที่จู่ ๆ ก็โพล่งออกมาของผม ติงเหิงดูเหมือนจะไม่ได้เตรียมใจไว้ก่อน
เขาอุทานว่า ‘หา’ แล้วรีบปฏิเสธคำขอของผม “คุณหลี่ เรื่องนี้เกรงว่าจะไม่ได้จริง ๆ ครับ ห้องผู้ป่วยเขตอาการหนักเด็ดขาดห้ามเข้าไปมั่วซั่ว เรามีกฎครับ”
“คุณ ทำไม... ถึงอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับผู้ป่วยมากขนาดนั้นล่ะครับ?”
ผมส่ายหน้า บอกว่าผมมีปมในใจเกี่ยวกับผู้ป่วยจิตเวชมาตั้งแต่เด็ก ผมไม่ได้อยากรู้อยากเห็นขนาดนั้นหรอก
“หลัก ๆ คือห้องนี้มีปราณหยินแรงมาก ผมพบร่องรอยของผีสิงอยู่ในนี้ครับ”
“หา?”
ใบหน้าของติงเหิงซีดเผือด เขาคว้าไหล่ผมทันที “ที่ไหนครับ? ทำไมผมถึงมองไม่เห็น?”