กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ราตรีสีขาว
ตอนที่ 42 หมู่บ้านเซี่ยถัง
นี่เป็นครั้งแรกที่ผมมองไม่เห็นแม้แต่ ‘ความเศร้าหรือความสุข’ จากดวงตาของคนเป็น ผมยากจะอธิบายสภาพของชายชราผู้นี้ในเวลานั้น ความรู้สึกนั้น... ราวกับความสิ้นหวังและความเย็นชาปะปนกัน เขาจะมีชีวิตอยู่ก็ได้ จะตายไปก็ได้
แต่สิ่งที่ทำให้ผมกับต้าฉวนตกใจ คือคำตอบของเขา
พวกเราสองคนมองเขาอย่างตะลึงงัน ชั่วขณะหนึ่งกลับตั้งสติไม่ทัน
ชายชราคนนี้... เป็นหลานชายของคุณย่าหวังจริง ๆ หรือ
นี่คือโรคแก่ก่อนวัยอย่างนั้นหรือ ถึงกับทำให้คนกลายเป็นสภาพนี้ได้
“เข้ามาสิ...”
เขาค้ำไม้เท้า เชิญพวกเราเข้าไป
ภายในบ้านเห็นได้ชัดว่าขัดสน แต่ก็สะอาดเรียบร้อยมาก น่าจะเป็นคุณย่าหวังที่คอยเก็บกวาดเป็นประจำ
เราไม่รู้จะเรียกหลานชายของคุณย่าหวังว่าอย่างไร จึงเรียกเขาว่าเสี่ยวหวัง