กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ราตรีสีขาว
ตอนที่ 4 ดวงจิตหยินไม่ดับสูญ
ตอนออกจากบ้าน ผมกับต้าฉวนวิ่งออกมาเหมือนหนีตาย พกไปแค่มือถือเครื่องเดียว
จริง ๆ แล้วพวกเราสองคนถือว่ากล้าแล้ว ตอนเรียนมหาวิทยาลัย พวกเราไปตีกับพวกนักเลงนอกมหาวิทยาลัยก็ไม่เคยขยาด ดูหนังสยองขวัญด้วยกัน เล่นบ้านผีสิงก็ไม่เคยกลัว
แต่พอมีเรื่องที่เกินกว่าความรู้ความเข้าใจของเรา ไม่สอดคล้องกับโลกทัศน์ของเราเกิดขึ้น พวกเราสองคนก็ทำอะไรไม่ถูกไปเลย
ตลอดทางพวกเราไม่กล้าหยุดพัก เวลานี้บนถนนก็ไม่มีผู้คน ข้างทางเต็มไปด้วยขี้เถ้ากระดาษที่ถูกเผา
เวลานี้การไม่เห็นผู้คนอาจเป็นสิ่งที่ปลอดภัยที่สุด ถ้าได้เห็น ‘คน’ ขึ้นมา นั่นแหละถึงจะน่ากลัว
โชคดีที่ชุมชนที่พักอาศัยของเซี่ยเหมิงอยู่ไม่ไกลจากชุมชนของพวกเรา แต่ไกล ๆ ผมก็เห็นเธอยืนรออยู่ที่ประตูชุมชน