เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 312 ภูเขาถล่ม
ตอนที่องค์รัชทายาทเซียวเสียนได้รับจดหมายลับจากเมืองหลวง นางกำลังตรวจพลทหารอยู่ที่แดนเหนือ
นางแกะจดหมายออก กวาดตาอ่านแค่พริบตาเดียว สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที ถึงขั้นไม่มีเวลาไปทำพิธีส่งมอบหน้าที่กับขุนนางที่ตามมากันอย่างเป็นทางการ สั่งการสั้น ๆ ไม่กี่คำ แล้วก็พลิกตัวขึ้นม้า พาคนสนิทออกเดินทางกลับเมืองหลวง
ที่ไปด้วยคือเซียวเฝิง ทายาทหนิงอ๋อง คราวนี้ที่มาแดนเหนือ นางมาในฐานะรองแม่ทัพคอยคุ้มกัน ปรกตินางเป็นคนร่าเริงชอบยิ้มง่าย แต่ตอนนี้นางก็เม้มปากแน่น รู้ดีว่าสถานการณ์หนักหนาแค่ไหน
ตลอดทางเปลี่ยนม้าแต่ไม่เปลี่ยนคน เร่งเดินทางทั้งวันทั้งคืน ง่วงมากก็หลับบนหลังม้าแป๊บหนึ่ง หิวก็แทะเสบียงแห้งใส่ปากไม่กี่คำ ส่วนเซียวเสียนเอาแต่เร่งม้าให้ไปเร็วขึ้น
เส้นทางไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไร ตอนผ่านช่องเขาลูกหนึ่ง พวกนางเจอซุ่มโจมตีจากกลุ่มคนสวมผ้าคลุมหน้าพวกหนึ่งที่ไม่รู้ที่มา พวกนั้นเตรียมตัวมากันชัด ๆ ลูกธนูปลิวมาเหมือนฝน ใบมีดแวบวับ เล็งตรงมาที่เซียวเสียนซึ่งอยู่กลางขบวน
เซียวเฝิงนำทหารคุ้มกันต้านสุดชีวิต ลงมือฆ่าหมือสังหารไปหลายคนด้วยตัวเอง นางเองก็บาดเจ็บเหมือนกัน กว่าจะตีให้พวกนั้นถอยไปได้ พอตรวจดูศพทีหลัง บนตัวพวกมือสังหารไม่มีร่องรอยอะไรที่บอกได้ว่าเป็นใคร แต่ในใจเซียวเฝิงรู้ดีว่านี่ไม่ใช่โจรป่าธรรมดาแน่