เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 288 จันทร์กระจ่างจมลงแม่น้ำ
ห้องสมุดของจวนจ้าวหลังจัดเก็บมาหลายวันก็เริ่มเข้าที่เข้าทางแล้ว ชั้นหนังสือเต็มไปด้วยตำราโบราณเรียงรายเป็นแถวๆ
จ้าวเหยียนอวี้ก้าวเข้าไปในห้องอย่างช้าๆ ก็เห็นเฉินอิ่นจางนั่งอยู่ที่โต๊ะข้างหน้าต่าง หลังตรง นัยน์ตาก้มมองปลายพู่กัน กำลังจดอะไรบางอย่างลงในสมุดเล่มหนึ่งอย่างละเอียด
แสงแดดลอดผ่านซี่หน้าต่างที่แกะสลักลวดลาย กระจายเป็นจุดเล็กๆ ตกบนไหล่และเส้นผมของเขา ยิ่งทำให้เขาดูสงบนิ่ง และเข้ากับกลิ่นหนังสือที่อบอวลทั่วห้องนี้เสียเหลือเกิน
ได้ยินเสียงฝีเท้า เฉินอิ่นจางก็เงยหน้าขึ้น เห็นเป็นจ้าวเหยียนอวี้ แววตาเหมือนมีแสงสว่างจางๆ วาบขึ้น แล้วรีบวางพู่กัน ลุกขึ้นคารวะ “ใต้เท้า”
จ้าวเหยียนอวี้โบกมือ “ไม่ต้องมากพิธี ข้ามาหนังสือเล่าเรื่องท้องถิ่นสักเล่ม ที่เป็นเรื่องแถวจิงเซียงยิ่งดี”
เฉินอิ่นจางคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ดูเหมือนจะอยู่ชั้นบนสุดตรงโน้น มี “จิงฉู่ซุ่ยสือจี้” อยู่หลายเล่ม กับ “หนานจวิ้นอวี้ตี้จื้อ” อาจใช้ได้ กระหม่อมจะไปหยิบมาให้เดี๋ยวนี้...”
“ข้าจะไปกับเจ้าเอง”