กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 258 งดงามไม่เลือนตามกาลเวลา
ปลายฤดูร้อนผ่านไป ต้นฤดูใบไม้ร่วงก็ค่อยๆ มาถึง ฝนตกปรอยๆ ติดต่อกันหลายวันจนไอชื้นแทรกอยู่ทั่วอากาศ กระทั่งวันนี้ แสงแดดถึงส่องผ่านเมฆลงมา ให้ความอบอุ่นไปทั่ว
ตอนจ้าวเหยียนอวี้ตื่นขึ้นมา ข้างหมอนก็ไม่มีใครแล้ว เหลือแค่กลิ่นไม้จันทน์เย็นๆ ที่หอมสะอาดจางๆ นางสวมเสื้อคลุม ลุกขึ้นผลักประตูออกจากห้อง
แสงเช้ายังอ่อน แต่ลานกลางบ้านสว่างไปทั่วแล้ว กาลวิงกะสวมเสื้อคลุมยาวสีงาช้างยืนอยู่กลางแสงแดด เสื้อผ้าของเขาเรียบสะอาด ไม่มีอะไรสะดุดตา แต่ที่คอมีสร้อยพร้อมจี้เป้ยอวิ๋นหยกขาวห้อยอยู่ พอแสงแดดส่องลงมาก็เป็นประกายสวยนวลตา ทุกครั้งที่ขยับตัว เม็ดลูกปัดกับหยกจะกระทบกันเบาๆ เป็นเสียงใสเล็กๆ