เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 254 พู่กันตวัดสะเทือนฟ้าฝน
ตอนละครเลิก คนดูยังรู้สึกไม่จุใจ
มีคนหนึ่งถามเพื่อนข้าง ๆ ว่า “พรุ่งนี้เจ้ามาอีกไหม”
เพื่อนพยักหน้ารัว ตอบติด ๆ ว่า “มา ต้องมาแน่ ๆ เมื่อก่อนละครดี ๆ เล่นสิบวันแปดวันก็มีบ่อย ละครใหม่สนุกขนาดนี้ ข้าขอไม่พลาดสักรอบเลย พรุ่งนี้เราตื่นให้เช้าหน่อย รีบมาเข้าแถวซื้อตั๋วแต่เช้าเลยจะดีกว่า” คนนั้นก็รับปากอย่างยินดี สองคนนัดชั่วยามไว้แล้วจึงแยกจากกัน
วันรุ่งขึ้นฟ้ายังไม่ทันสว่าง คนนั้นก็คิดถึงนัดเมื่อวานขึ้นมา พอคิดอีกที ละครเรื่องนี้กำลังฮอตขนาดนี้ วันหนึ่งก็ยิ่งแย่งกันกว่าวันหนึ่ง ถ้าไปช้าคงเบียดเข้าไปถึงประตูโรงละครยังไม่ได้ นางจึงลุกขึ้นอย่างเงียบ ๆ ออกไปก่อนชั่วยามที่นัดไว้ อยากไปจับจองที่นั่งดี ๆ ก่อนใคร
ไม่นึกว่าพอไปถึงนอกสวนหลิ่ว ก็เจอเพื่อนที่มาก่อนเวลาเหมือนกัน สองคนสบตากัน อึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้มแหย ๆ อย่างรู้ใจกัน
ถึงอย่างนั้น สองคนก็ยังไม่ถือว่าเร็ว นอกสวนมีแถวยาวคดเคี้ยวต่อกันไปแล้ว เวทีในสวนหลิ่วจุคนได้จำกัด ทุกคนกลัวว่าพอถึงคิวตัวเองตั๋วจะหมด สองคนค่อย ๆ ขยับตามฝูงชนไปทีละนิด ใช้เวลาอยู่นานกว่าจะซื้อตั๋วได้และเบียดเข้าไปข้างใน
วันนี้ที่แสดง คือละครเรื่องที่สองที่จ้าวเหยียนอวี้เขียน — “บุรุษคามิเลีย”
ม่านเปิดออก ไป๋ซีจูเดินขึ้นเวทีช้า ๆ