กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 232 ข้าเห็นภูเขียว
“อาจารย์ ที่นี่คือเมืองหลวงใช่ไหม”
มหายื่นหัวเล็กๆ ออกไปนอกหน้าต่างรถม้าเกือบทั้งหัว ส่งเสียงร้องเบาๆ อย่างตื่นเต้น
ตอนนี้เขาสูงขึ้นเยอะแล้ว แต่แก้มกลมๆ กับตากลมใสซื่อคู่นั้น ก็ยังดูไร้เดียงสาเต็มที่
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาออกจากหลิวยิน เดินทางไกลขนาดนี้ ตลอดทางก็ชะเง้อมองซ้ายขวา อะไรก็รู้สึกแปลกใหม่ไปหมด
รถม้าแล่นผ่านประตูเมืองหลวงอันสูงตระหง่าน ทิวทัศน์ข้างในก็ค่อยๆ ปรากฏแก่สายตา ต่างจากหลิวยินทุกอย่าง ที่นี่จัดใหญ่โตมาก ทุกที่ล้วนเจริญรุ่งเรืองและมั่งคั่ง ถนนตรงและกว้าง ทิศเหนือใต้ตะวันออกตะวันตกชัดเจน เทียบกับความสงบและงดงามของหลิวยินแล้ว ก็มีเสน่ห์แบบสง่างามมั่นคงเป็นของตัวเอง บนถนนคนเดินกันขวักไขว่ เสียงอึกทึกครึกโครม มหามองจนตาสว่าง