เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 209 ที่แท้ในโลกนี้...ไร้ใจเสียยังดีกว่า
“ไม่เอาปิ่นทองแท้เล่มนี้ ใช้ปิ่นอะไรก็ได้รวบขึ้นไปให้พอ หลวมๆ สบายๆ หน่อย”
เช้าวันนี้ จ้าวเหยียนอวี้เพิ่งตื่น หาวยาวๆ ออกมาทีหนึ่ง ง่วงยังไม่หายไป ค่อยๆ สั่งเซียวเหนียนที่อยู่ข้างกายอย่างเนิบๆ
พอเซียวเหนียนได้ยินก็วางปิ่นทองลง ค้นอยู่มุมหีบเครื่องสำอางจนเจอปิ่นหยกเขียวเล่มหนึ่ง แบบเรียบง่าย แกะสลักแค่ตรงหัวปิ่นเป็นดอกอวี้หลานตูมๆ ดูสะอาดตาแปลกไม่เหมือนใคร
เขาหยิบหวีหยกขึ้นมาค่อยๆ หวีผมยาวให้นาง พอหวีไปหวีมา ก็อดไม่ได้ที่จะเอียงหน้า เอาแก้มแนบไปกับแก้มของนางถูไปถูมา พึมพำว่า “ตัวท่านภรรยาหอมจัง...”
จ้าวเหยียนอวี้ถูกเขาถูจนคันนิดๆ ยิ้มพลางเอียงหน้าหลบ “แป้งมะลิคงจะติดมาเปื้อนหน้าข้าหมดแล้ว ระวังเถอะ เดี๋ยวจะกลายเป็นแมวหน้าลายดอกไม้”
เซียวเหนียนวางหวีลง ก้มต่ำลง สีหน้าอาลัยอาวรณ์
“ท่านภรรยา ท่านรังเกียจข้า... ข้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว แต่ก่อนตอนที่ยังไม่รับข้าเข้าเรือน รักข้า เอ็นดูข้า ประคองข้าไว้ในฝ่ามือ พอรับข้าแล้วกลับทำเย็นชาใส่ข้าแบบนี้ สมแล้วที่ผู้หญิงทั้งหลายเป็นพวกชอบของใหม่เบื่อของเก่า!”
“เช้าแต่เช้าเริ่มแสดงแล้ว ไม่เหนื่อยบ้างหรือไง”
จ้าวเหยียนอวี้เอื้อมมือไปบีบคางเขา แล้วจูบเบาๆ ที่มุมปาก