เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 203 สาวขายน้ำมันครองยอดบุปผา
ปีนี้จ้าวเหยียนอวี้ได้อยู่พร้อมหน้าอาจารย์กับเพื่อนๆ ฉลองปีใหม่แบบครอบครัวเสียที แต่งานเลี้ยงไหนก็มีวันเลิกรา เทศกาลปีใหม่ผ่านไปไม่ทันไร ทุกคนก็เก็บของออกเดินทางกลับเมืองหลวง
พอกลับถึงในวัง หลี่หนงก็เล่าเรื่องการเดินทางไปเจียงหนานให้ฝ่าบาทฟังทีละเรื่อง
โดยเฉพาะตอนที่หลี่หนงเล่าถึงบทกวีคู่หนึ่งที่จ้าวเหยียนอวี้ฝันได้ในงานเลี้ยง จนคนทั้งงานตะลึง แววตาเซียวหัวก็วาบขึ้นอย่างประหลาด เหมือนรู้สึกซึ้ง เหมือนสะเทือนใจ และเหมือนเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมา
“ฟ้าหากมีใจ ฟ้าก็แก่ ทางที่ถูกของโลกคือความผันแปร...”
เซียวหัวฝนหมึกเอง จับพู่กัน เขียนสองประโยคนี้ลงไปทีละตัวอย่างตั้งใจ
เขียนเสร็จ นางมองอยู่นาน แล้วสั่งขันทีให้เก็บรอยหมึกนั้นไว้อย่างดี ไปเก็บรักษาในคลังใน
ตอนนั้นทางเหนือยังหนาวจัดน้ำแข็งเกาะ ดอกเหมยบานต้านหนาวอยู่ลำพังท่ามกลางลมหิมะ แต่ที่ซูโจวซึ่งอยู่ไกลออกไปพันลี้ ฤดูใบไม้ผลิมาถึงอย่างเงียบๆ แล้ว
ลมใบไม้ผลิพัดผ่านปลายกิ่งหลิว กิ่งหลิวที่เหลืองแห้งมาทั้งฤดูหนาวก็อ่อนระทวยลง แตกตาอ่อนสีเหลืองนวลเป็นขนปุยๆ มองไกลๆ เหมือนหมอกเหมือนควัน ไกลๆ เห็นสีหญ้า เข้าใกล้กลับไม่เห็น ยิ่งกว่านั้นคือกิ่งหลิวหมื่นสายห้อยลงเป็นพวงเขียว
เรือสำราญกับเรือลำเล็กลอยแต้มอยู่บนผิวน้ำ น้ำในทะเลสาบสลัดความนิ่งทึบของหน้าหนาวทิ้ง ถูกลมใบไม้ผลิแหย่จนเป็นริ้วคลื่นบางๆ