เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 201 ถ้าฟ้ามีใจ
เหล้าดื่มกันไปสามรอบ กับข้าวกินกันไปหลายรส พอคณะงิ้วเก็บของกลับกันหมดแล้ว เผยโซ่วหรงก็หันไปมองจ้าวเหยียนอวี้ พลางยิ้มเสนอ “วันนี้คนที่นั่งอยู่ล้วนเป็นผู้ใหญ่และเพื่อนสนิททั้งนั้น แถมยังเป็นคนอ่านหนังสือกันทั้งนั้น เราแต่งกลอนต่อคำกันดีไหม ถือเป็นเรื่องเล่นแก้เบื่อ”
เซียวเฝิงได้ยินก็โบกมือทันที ตะโกนว่า “พี่เผยพูดแบบนี้ ไม่ได้ตั้งใจกันข้าออกจากวงหรือไง กลอนกับเพลงอะไรพวกนี้ ข้าไม่รู้เรื่องเลยสักนิด!”
จ้าวเหยียนอวี้หัวเราะ “แค่เล่นสนุกกัน ไม่ต้องจริงจัง”
จริง ๆ แล้วการแต่งกลอนในงานเลี้ยงแบบนี้ จุดสำคัญไม่เคยอยู่ที่ตัวบทกลอน แต่ใช้เป็นข้ออ้างให้ต่างฝ่ายต่างตอบรับแลกน้ำใจกันมากกว่า เดิมทีจ้าวเหยียนอวี้คิดจะเชิญหลี่หนงหรือเฉินอวิ๋นสองผู้อาวุโสออกบทตั้งต้นก่อน แต่ทั้งสองกลับยิ้มปฏิเสธ บอกว่าเจ้าภาพต้องออกก่อนถึงจะถูกธรรมเนียม
จ้าวเหยียนอวี้จึงไม่เกรงใจอีก ยิ้มบาง ๆ
“ถ้างั้น ข้าก็ขอโยนหินถามทางก่อนละกัน”
“…กล้วยไม้โรยร่วงส่งแขกที่ทางเสียนหยาง ฟ้าถ้ามีใจฟ้าก็คงแก่ ข้าใช้ครึ่งหลังนี้เป็นบทตั้งต้นก็แล้วกัน”
“ฟ้าถ้ามีใจฟ้าก็คงแก่…”