เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 186 ที่ซึ่งแสงไฟสว่างไสว
ตอนจบของ“วีรสตรีเหลียงซาน”ครึกโครมยิ่งใหญ่เหลือเกิน
หนังสือเล่มนี้เป็นผลงานชิ้นเอกของถิงเฉียนอวี้ซู่ ปรมาจารย์แห่งวงการวรรณกรรม ตัวมันเองก็มีเรื่องให้คนพูดถึงอยู่แล้ว การลงตอนก่อนหน้านี้สะสมพลังเงียบ ๆ ไว้ ความร้อนแรงพุ่งถึงจุดสูงสุดตอนปิดเรื่อง ไกลเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด
จุดที่ประสบความสำเร็จที่สุดของทั้งเล่มมีอยู่สองอย่าง คือเนื้อเรื่อง กับตัวละคร วีรสตรีเหลียงซานหนึ่งร้อยแปดคน ตัวละครเยอะแยะ เขียนภาพหมู่แบบนี้ยากจะตาย แต่ถิงเฉียนอวี้ซู่กลับเขียนให้มีชีวิตชีวา ราวกับว่าพวกนางใช้ชีวิตจริง ๆ อยู่ในโลกจริง ๆ โลกหนึ่ง มีทั้งความสุข ความโกรธ มีการเลือก มีการดิ้นรน
ในหนังสือไม่มีนักบุญที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ไม่มีคนชั่วที่ถูกตีเป็นพิมพ์เดียว หลินชงที่อดกลั้นและระเบิดออกมา หลู่จื้อเซินที่ใจกว้างกล้าหาญและรู้แจ้งในพริบตา หลี่ขุยที่บุ่มบ่ามและภักดีแบบโง่ ๆ ล้วนทำให้คนทั้งรักทั้งแค้น
บางคนรังเกียจที่หลี่ขุยฆ่าคนบริสุทธิ์ตามอำเภอใจ ฟันคนเหมือนฟันแตงฟันผัก แต่ก็ยังอดใจหายไม่ได้กับประโยคสุดท้ายก่อนตายของนางที่ว่า “ตอนเป็นก็รับใช้พี่สาว ตายแล้วก็เป็นแค่ผีน้อยใต้บังคับบัญชาของพี่สาวคนเดียว”