กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 174 รอเจ้า
แสงเช้าสลัว ๆ ลอดผ่านม่านเตียงเข้ามาเล็กน้อย
พอจ้าวเหยียนอวี้ตื่นขึ้น ก็รู้สึกว่ามีหัวกลม ๆ ขนฟูฝอยซุกอยู่ตรงซอกคอ
เซียวเหนียนแทบจะพันทั้งตัวอยู่กับนาง มือมือเท้าเท้าคอยกอดรัด ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดผิวหนังนาง แมวก็ต่อเมื่อหนาวแล้วถึงจะมาหาเจ้าของเพื่อเอาไออุ่น เซียวเหนียนสมองดีบ้างเลวบ้าง บางทีคงไม่รู้หรอกว่าร้อนหรือหนาว แค่ติดคนตามสัญชาตญาณเท่านั้น
นางจำได้ลาง ๆ ว่ากลางดึกเหมือนจะผลักเขาไป บอกพึมพำให้คลายกอดหน่อย มือไม้ก็ปล่อยไปชั่วครู่ แต่ยังไม่ทันที่นางจะหลับสนิท ก็ค่อย ๆ เลื้อยกลับมากอดอีกครั้ง แน่นกว่าเดิมเสียอีก