เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 171 · แขนเสื้อแดงโบกเต็มหอ
วันนี้ พวกนักอ่านนิยายผู้มั่งคั่งกลุ่มหนึ่งในซูโจวออกโรงเอง ยืนประกาศเสียงดังอยู่ในโรงน้ำชาว่า “ถิงเฉียนอวี้ซู่ไม่ได้ออกผลงานใหม่มานานแล้ว พอท่านกลับมาลงสนามปุ๊บก็ได้ “สุยโป๋หาวเหนียง” ซึ่งเป็นงานที่ทั้งเก่งทั้งงามขนาดนี้ นับเป็นโชคของพวกเรา เป็นความรุ่งเรืองของวงการวรรณกรรม! เรื่องใหญ่ขนาดนี้จะไม่มีงานฉลองได้ยังไง?”
“พวกเรามาร่วมกันถวายหอฉลองสักหลังให้ท่านอวี้เหนียงดีไหม อย่างหนึ่งเพื่อเชิดชูผลงานใหม่ของนาง อีกอย่างเพื่อแสดงความนับถือที่นางสมควรได้รับจากใจพวกเรา ทุกท่านเห็นเป็นอย่างไรบ้าง?”
พอพูดแบบนี้ ทุกคนในที่นั้นก็เห็นด้วยพร้อมกัน ต่างควักกระเป๋ากันอย่างเต็มใจ ใครมีเงินก็ออกเงิน ใครมีแรงก็ออกแรง
หอฉลองนี้ไม่ใช่ตึกไม้ธรรมดา แต่เป็นของประดับชิ้นงามที่ช่างฝีมือเก่งที่สุดในเมืองซูโจวช่วยกันประดิษฐ์ขึ้นอย่างบรรจง ด้วยริบบิ้นไหมห้าสี ผ้าซาตินปักลาย ตุ๊กตากระดาษชิ้นเล็กชิ้นน้อย โคมแก้ว และดอกไม้สด รูปร่างคล้ายซุ้มประตูหรือศาลาแปดเหลี่ยมเล็กๆ ทำเบาๆ กะทัดรัด คนไม่กี่คนก็ยกแห่เดินไปได้
ทั้งหอทำอย่างประณีตสุดฝีมือ ชายคายกมุมเหมือนของจริง ระย้าดอกไม้กับพู่ไหมไหวตามลม สีสันฉูดฉาดบาดตา เข้ากับความหมายที่ว่า “บทความงดงามดั่งปราสาทผุดขึ้นจากพื้นดิน”
ที่สะดุดตาที่สุดคือป้ายกลางหอกับคำกลอนสองข้าง
บนป้ายเขียนว่า “พู่กันเขย่ายุทธภพ”