เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 162 · แค่อีแปะเดียวก็ทำให้วีรสตรีจนใจ
จ้าวเหยียนอวี้ไม่อยากออกโรงใหญ่โต เลยไปแบบเบา ๆ ไม่เอาขบวนใหญ่
อูหลีจู่นั่งอยู่ข้างหน้ารถม้าคอยขับให้ สวมเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบ เอาขี้เถ้าทาใบหน้าไว้บ้าง แล้วยังสวมหมวกฟางเก่า ๆ ใบหนึ่ง ปิดใบหน้าที่สะดุดตาเกินไปไว้ ในปากคาบก้านหญ้าไว้ ท่าทางสบาย ๆ มองดูแล้วเหมือนหนุ่มบ้านนอกธรรมดาที่ขับรถม้า
รถม้าแล่นไปจนถึงหมู่บ้านชนบทนอกเมือง จ้าวเหยียนอวี้สั่งให้องครักษ์ที่ตามมาทั้งหมดเฝ้าอยู่นอกหมู่บ้าน ห้ามรบกวนชาวบ้าน มีเพียงนางกับอูหลีจู่สองคนที่เดินช้า ๆ เข้าไปในหมู่บ้าน ตามที่อยู่ที่สืบมาได้จนเจอบ้านของสวี่เหิง
ผลักประตูรั้วเตี้ย ๆ นั้นออก เห็นในลานว่างเปล่า บ้านจนแทบไม่มีข้าวของอะไร เหลือเพียงมุมกำแพงที่กองฟืนแห้งไว้บ้าง
หญิงชราผมขาวโพลนคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนตั่งเตี้ย ๆ ในลาน คลำ ๆ เย็บปะเสื้อเก่าตัวหนึ่ง ดวงตาของนางปิดสนิท เบ้าตาลึกโบ๋ เห็นชัดว่ามองไม่เห็น
ได้ยินเสียงฝีเท้า นางก็หยุดมือจากงานที่ทำ เอียงหูฟังสักครู่ บนใบหน้าเผยความสงสัยเล็กน้อย ไม่ใช่เสียงฝีเท้าของลูกสาวที่คุ้นเคย
“เป็น... เป็นแขกผ่านมาหรือเปล่าจ๊ะ”
“อากาศหนาวนะ เข้ามากินน้ำร้อนสักถ้วยไหมจ๊ะ”