เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 158 สมปรารถนา
ทางนี้ในพระราชวังเมืองหลวง จ้าวเหยียนอวี้ส่งรายงานงานขึ้นมาถวาย แนบนิยายเรื่องใหม่ที่นางเพิ่งเขียนมาด้วย ชื่อ “ปิ่นทองจองจำหอหลวนไถ”
ฮ่องเต้ทรงรู้ว่านามปากกาใหม่ของจ้าวเหยียนอวี้คือ ซู่สือ ก็รู้สึกว่าชื่อนี้แปลกดี
“ในหินมีหยก น้ำชุ่มแล้วแสงไข่มุกก็ส่องประกาย ก็น่าสนใจดี”
นางรู้ว่าจ้าวเหยียนอวี้โด่งดังในนามถิงเฉียนอวี้ซู่ ตอนนี้เห็นนางเปลี่ยนมาเขียนแนวใหม่ คือเรื่องการแก่งแย่งในวังหลัง ซึ่งไม่เคยแตะมาก่อน ก็อดสงสัยใคร่รู้ขึ้นมาบ้าง
วันนี้งานราชการพอจะว่างเป็นช่วงสั้น ๆ นางจึงหยิบเล่มแรกของนิยายขึ้นมาพลิกอ่านเล่น ๆ
ตอนเปิดเรื่อง เขียนถึงตัวเอกซูอวี้เจ๋อ จากเด็กหนุ่มไร้เดียงสาที่เพิ่งเข้าวัง ค่อย ๆ หมดความอ่อนต่อโลก แววตามีความนิ่งและความคิดคำนวณเพิ่มขึ้น ฉากการแก่งแย่งในวังจึงค่อย ๆ เปิดขึ้นจากตรงนี้
จริง ๆ แล้วเซียวหัวไม่ได้ติดใจอะไรกับนิยายแนวแก่งแย่งในวังแบบนี้
ข้อแรก นิยายก็คือนิยาย ห่างไกลจากวังหลังจริงมาก เรื่องนี้ไม่ได้เน้นวิจารณ์อำนาจของฮ่องเต้ แต่เหมือนเอามนุษย์ไปอยู่ในสถานการณ์สุดโต่ง แล้วดูเรื่องธรรมชาติคน ความอยาก ความรู้สึก และการเอาตัวรอด ขอแค่ไม่แตะเรื่องรากฐาน ไม่เหน็บแนมการเมืองปัจจุบัน สำหรับฮ่องเต้ ก็เป็นแค่หนังสืออ่านเล่นที่เนื้อเรื่องสนุกเรื่องหนึ่ง