เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 149 เรือแล่นกลางสายน้ำ
เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่สว่าง น้ำค้างแข็งหนา อากาศหนาวจัด
ในราชสำนักขาดผู้คุมไม่ได้สักวัน ในหน่วยงานก็ขาดขุนนางไม่ได้สักชั่วยาม จ้าวเหยียนอวี้ไม่อยากผลัดวัน จึงตัดสินใจเดินทางแบบเบา ๆ และออกไปให้เร็วที่สุด
สุดท้ายนางตัดสินใจพาไปแค่ซ่งถานจางคนเดียวคอยดูแลรับใช้
เขาเป็นคนช่างสังเกตและละเอียดที่สุด ดูแลชีวิตประจำวันได้คล่องแคล่ว ที่สำคัญยังทำอาหารเก่ง ซ่อมเย็บซักรีดก็ถนัด ระหว่างทางจะช่วยลดความลำบากได้เยอะ แถมยังไม่ต้องกลัวว่าจะไปไม่สบายตัวหรือกินข้าวไม่ถูกปากตอนไปถึงเจียงหนานใหม่ ๆ ส่วนสามีคนอื่น ๆ ก็ให้อยู่ที่เมืองหลวงก่อน พอนางจัดการเรื่องต่าง ๆ ที่ซูโจวเรียบร้อยแล้วค่อยส่งคนมารับ
ก่อนออกเดินทาง เซียวเหนียนตาล้อมแดงนิด ๆ แต่ก็กลั้นไว้ไม่ให้หยดน้ำตา
เขาล้วงพวงลูกปัดหยกแดงที่ขัดและร้อยเองกับมือออกมาจากอก แล้วไม่ยอมให้นางเถียง สวมมันใส่มือจ้าวเหยียนอวี้ จากนั้นก็กำมือของนางไว้แน่น เสียงสั่นเครือ “ท่านภรรยา ใส่มันไว้นะ อย่าถอด... ต้องคิดถึงข้าทุกเวลาเลยนะ...”
หลีหลานซูพูดว่า “ท่านภรรยา ทางไปเจียงหนานไกลมาก ระวังทุกเรื่องด้วย สิ่งต่าง ๆ ในจวนมีข้าอยู่... พวกข้าจะรอ ไม่ต้องเป็นห่วง แค่ไปตั้งใจทำงานก็พอ”