เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 123 เด็กหญิงขายไม้ขีดไฟ
เล่ากันว่าในคืนส่งท้ายปีคืนหนึ่ง ลมหนาวพัดกระโชกเย็นยะเยือก หิมะก้อนใหญ่ราวกับขนห่านโปรยปรายไม่ขาดสาย ท้องฟ้ามืดมัวมานานแล้ว รอบด้านหนาวจนเย็นจับกระดูก นี่แหละคือชั่วยามที่หนาวที่สุดและแสนทุกข์ที่สุดของปลายปี
ในยามที่หนาวเหน็บและมืดมัวเช่นนี้ บนถนนยาวกลับมีเด็กหญิงยากจนคนหนึ่ง ผมยุ่งเหยิง เท้าเปล่า เดินต้วมเตี้ยมไปคนเดียว
เดิมทีนางก็สวมรองเท้าเก่าคู่หนึ่งออกมา รองเท้านั้นเป็นรองเท้าพื้นนุ่มที่แม่ใส่จนขาด ใหญ่รุ่มร่ามจนเกินไป เมื่อครู่ตอนข้ามถนน นางตกใจสะดุดล้มเพราะรถม้าสองคันแล่นพรวดพราดมา รองเท้าจึงหลุดกระเด็นไป
ข้างหนึ่งหาอย่างไรก็ไม่เจอ อีกข้างถูกเด็กซนคนหนึ่งเก็บไป พลางตะโกนว่า “เก็บไว้ให้ลูกในอนาคตใช้เป็นเปล!”
เด็กหญิงคนนี้ได้แต่ปล่อยเท้าเปล่าๆ ที่หนาวจนเขียวคล้ำ ให้ก้าวไปทีละก้าวบนพื้นน้ำแข็งและหิมะ ในกระโปรงผ้าเก่ามีไม้ขีดไฟฟอสฟอรัสขาวห่ออยู่บ้าง ในมือยังกำไว้อีกกำหนึ่ง ตลอดทั้งวันไม่มีใครสนใจเลย สักอีแปะก็ยังไม่ได้