เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 121 · จุดโคมลอยฟ้า
หลายวันต่อมา
ในห้องรับรองชั้นบนสุดของหอจุ้ยเซียน อากาศอบอุ่น กลิ่นเหล้าหอมอบอวลไปทั้งห้อง ที่นี่เป็นที่ที่พ่อค้าเศรษฐีในเมืองหลวงมักมาพบปะ แลกเปลี่ยนข่าวคราว เจรจาธุรกิจกันเป็นประจำ วันนี้เจ้าภาพก็คือเผยโซ่วหรง
ดื่มกันไปได้สามยก กับข้าวผ่านไปห้ารส หัวข้อในวงก็ค่อย ๆ จากภัยหิมะกับผลผลิตของปีนี้ ไปถึงมาตรการช่วยเหลือผู้ประสบภัยของราชสำนักที่เมืองหลวงกำลังพูดถึงกันขว้าง
“ได้ยินว่าราชสำนักคราวนี้ นอกจากเปิดยุ้งฉางแจกข้าวแล้ว ยังคิดวิธีใหม่ขึ้นมา เรียกว่าอะไรนะ... ทำงานแลกข้าวสาร?” ป้าหลิวแห่งร้านผ้าไหมพูดด้วยความอยากรู้ “ให้พวกผู้ประสบภัยไปซ่อมถนนขุดคลอง แล้วเอาไว้หักเป็นค่าจ้างกับข้าวสาร? วิธีนี้แปลกใหม่ดี แต่ไม่รู้ว่าทำได้จริงแค่ไหน”
รองเจ้าสำนักสกุลซุนแห่งโรงเงินจิบเหล้าคำหนึ่ง พูดช้า ๆ “แปลกใหม่ก็จริง แต่ซ่อมถนนขุดคลองนี่ อย่างไหนไม่ต้องใช้เงิน? คลังของราชสำนัก... เหอ ๆ พวกเราก็รู้ ๆ กันอยู่ สุดท้ายช่องโหว่เงินกับข้าวนี้ เกรงว่าจะต้องไปหาที่อื่นมาถมกัน”
พ่อค้าเกลือหลี่ซานเหล่าขมวดคิ้ว “ถ้าเก็บภาษีเพิ่มละก็ เป็นเรื่องเป็นตายเลย ปีนี้ใบอนุญาตค้าเกลือก็ทำเงินยากอยู่แล้ว ถ้าอีก...”
“ทุกท่าน ๆ” เผยโซ่วหรงเอ่ยขึ้นพอดี ตัดบทการถกกันที่เริ่มจะกังวล