เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 110 หุบเขาความอยากที่เติมไม่เต็ม
ฝนฤดูใบไม้ร่วงตกพรำติดกันหลายวัน พอหยุด อากาศในเมืองหลวงก็หนาวขึ้นมาทันที
ซ่งถานจางได้ยินบ่าวมาบอกว่าหลีหลานซูเป็นหวัดตากลม นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง กลัวจ้าวเหยียนอวี้จะเป็นห่วง สุดท้ายก็ยังส่งคนไปบอกข่าว
จ้าวเหยียนอวี้พอได้ยินว่าหลีหลานซูป่วยก็ชะงักไปนิดหนึ่ง จริงด้วย นางไม่ได้ย่างเท้าเข้าจวนหลีมานานมากแล้ว
วันนั้นพอกลับจากที่ว่าการกระทรวงพิธี นางก็เปลี่ยนเป็นชุดธรรมดา เตรียมรถม้าไว้ แล้วตรงไปที่พักของหลีหลานซู
จวนหลี
หลีหลานซูไม่ได้นอนบนเตียง เพียงนั่งพิงอยู่บนตั่งข้างหน้าต่าง ห่มผ้าห่มผ้าไหมไว้ มองใบไม้แห้งที่ใกล้จะร่วงแต่ยังไม่ร่วงอยู่นอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย
เขาสวมชุดนอนผ้าไหมสีเงินขาว ผมยาวไม่ได้มัด ปล่อยสยายอยู่บนไหล่ ใบหน้าซีดขาวเพราะป่วยมานาน สีปากก็จาง มีแต่ดวงตาคู่นั้น พอได้ยินเสียงฝีเท้าและเห็นร่างคุ้นตานั้นแหวกม่านเข้ามา ก็สว่างวาบขึ้นมาทันที แต่แล้วก็หรี่ดับลงอย่างรวดเร็ว ถูกฉาบไว้ด้วยความน้อยใจที่เอ่อเป็นไอหมอก
“ทำไมถึงมา”