เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 95 การสังเวย
ฤดูหนาวของหลิวยินหนาวเหน็บและบริสุทธิ์
สองข้างทางภูเขา ยอดไม้โบราณต้นใหญ่มีหิมะขาวปกคลุมเต็ม ราวกับชูฉัตรที่ประดับด้วยกิ่งหยกใบหยกนับไม่ถ้วน หมอกเย็นยามเช้าจับตัวเป็นเกล็ดน้ำค้างแข็ง พอต้องแสงตะวันก็เป็นประกายระยิบระยับ
จ้าวเหยียนอวี้เหยียบขั้นบันไดหินที่มีหิมะบางๆ ปกคลุม ขึ้นไปทีละขั้น ทางนี้เดินมาหลายครั้งแล้ว หลับตาก็ยังเดินขึ้นไปได้
ในวิหารศักดิ์สิทธิ์ เงียบสงบขรึมขลัง กำลังมีพิธีหนึ่งดำเนินอยู่
มารดาหลิวยินสาวคนหนึ่ง อุ้มทารกที่ห่ออยู่ในผ้าห่อตัว คุกเข่าด้วยความศรัทธาบนเบาะรองนั่ง หันหน้าเข้าหาพระพุทธรูป
ข้างกายนาง กาลวิงกะกำลังก้มหน้ายืนอยู่
ในมือถือกิ่งหลิวเรียวยาวที่จุ่มน้ำศักดิ์สิทธิ์ใสแจ๋ว ปลายนิ้วยกขึ้นแผ่วเบา แตะที่หน้าผากเกลี้ยงเกลาของทารก พลางท่องคำอธิษฐานเบาๆ เป็นการรดน้ำเปิดปัญญา และเป็นการอวยพรให้ปลอดภัย
วันนี้เขาสวมชุดขาวสะอาดไม่มีรอยยับแม้แต่รอยเดียว อยู่ใต้แสงสว่างนานๆ แล้วชวนแสบตา มือทั้งสองที่โผล่ออกมาจากแขนเสื้อก็ขาวเนียนไร้ที่ติเหมือนชุดขาว ข้อนิ้วชัดเจน ปลายนิ้วเนียนใสมีประกาย
ผ้าคลุมผมสีเงินขาวรวบผมไว้ ปิดใบหน้า ใบหน้าสวยงามดูเลือนลอยศักดิ์สิทธิ์ ราวกับไม่ได้อยู่ในโลกมนุษย์