เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 86 ชายศักดิ์สิทธิ์
ผ่านไปอีกไม่กี่วัน คณะทูตก็ออกไปดูไร่นานอกเมือง เพื่อเรียนวิชาทำนาของจงหยวน จ้าวเหยียนอวี้เป็นเจ้าหน้าที่ติดตาม จึงไปด้วยตามธรรมดา ขบวนใช้รถม้าเรียบง่าย เดินทางมาถึงคันนาในชนบท
ตอนนั้นการไถนาช่วงใบไม้ผลิใกล้จบ และการหว่านช่วงฤดูร้อนเพิ่งเริ่ม ทุ่งนาจึงคึกคักไปด้วยผู้คนที่ง่วนกับงาน ชาวนาตะโกนไล่วัวเสียงดัง ไถคันโค้งไถเป็นร่องลึกทีละแถว ดินพลิกขึ้นมา ส่วนไกลออกไปบนคันนา ก็มีคนใช้เครื่องหยอดเมล็ดด้ามยาวหยอดเป็นแถว คูน้ำพาดไปมา น้ำใสไหลรินเข้าแปลงนาที่เรียงเป็นระเบียบ
สุริยะก้มลงลูบรวงข้าวสีเขียวสด ปลายนิ้วเปื้อนดินชื้น แล้วอุทานอย่างจริงใจว่า “คันนาของจงหยวนเรียบเป็นระเบียบได้ขนาดนี้เชียว!”
“ถ้าเอาวิธีนี้กลับไปใช้ทางเหนือได้ ชาวหลิวอินจะกลัวอดอยากไปไหน!”
นางเดินดูไปพลางสั่งเลขาที่อยู่ข้างตัวให้จดละเอียด สีหน้าตื่นเต้น
จ้าวเหยียนอวี้มองไปที่ด้านหลังของนาง ที่นั่นมีร่างของกาลวิงกะ
ดวงตาสีฟ้าอ่อนคู่นั้นจ้องคนกับวัวที่กำลังไถนาไม่วางตา
บนทางเดินคดเคี้ยวกลางเขา ลมพัดมาหอบฝุ่นขึ้นมาเล็กน้อย เขาไม่ได้หลบ เพียงแต่หรี่ตาลงนิดหนึ่ง
ผ้าโปร่งสีขาวพลิ้วเบา ผมยาวสยายลงมา ดูไม่เข้ากับสิ่งรอบข้างเลย เหมือนควรไปนั่งอยู่บนแท่นบูชามากกว่า