เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 84 น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่น
เวลาผ่านไปอีกพักใหญ่ จ้าวเหยียนอวี้ก็เอาต้นฉบับ“ความฝันในหอแดง”สี่สิบตอนหลังที่เขียนเสร็จแล้ว ไปส่งให้เผยโซ่วหรงถึงมือ
จ้าวเหยียนอวี้นั่งอยู่ข้างๆ มองสีหน้าเผยโซ่วหรงค่อยๆ เปลี่ยนไปทีละนิด
แรกๆ ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นหางตาก็แดงขึ้น พออ่านไปเรื่อยๆ น้ำตาก็หยดเม็ดโตๆ ลงบนหน้ากระดาษ หญิงไม่หลั่งน้ำตาง่ายๆ ก็แค่ยังไม่ถึงจุดที่เจ็บใจเท่านั้น
คนเก่งเปิดเผยใจกว้างอย่างเผยโซ่วหรง ตอนนี้ก็ร้องไห้โฮ น้ำมูกน้ำตาเลอะไปหมด ไม่ต่างจากเด็กคนหนึ่ง
จ้าวเหยียนอวี้รีบดึงนางเข้ามากอด ยกมือขึ้นลูบหลังเบาๆ เผยโซ่วหรงก็ฉวยโอกาสซุกหน้าลงที่อกเสื้อ เช็ดน้ำตาน้ำมูกใส่นางเต็มตัว
“เจ้านี่นะ... เจ้านี่มันจริงๆ เลย...”
พูดอยู่นาน ก็ยังหาคำที่เหมาะๆ ไม่เจอ
รู้สึกแต่ว่าทั้งเศร้าทั้งสะเทือนใจ ถาโถมเข้ามาท่วมตัว
เผยโซ่วหรงเอามือป้ายหน้าไปสองสามที พูดเสียงอู้อี้เหมือนจะฟ้อง “ทำไม... ทำไมต้องเขียนโศกนาฏกรรมที่เศร้าขนาดนี้ด้วย ไม่เหลือที่ยึดเหนี่ยวให้คนอ่านเลยสักนิด...”