เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 63 สินน้ำใจ
บ่ายวันนี้อยู่ดี ๆ ขันทีจากตำหนักจื่อเฉินก็เดินเข้ามาในสำนักฮั่นหลิน ประกาศพระดำรัสของฝ่าบาทเสียงดัง ให้จ้าวเหยียนอวี้เข้าเฝ้าเดี๋ยวนี้
จ้าวเหยียนอวี้เผลอชะงักไป ไม่รู้ว่าฝ่าบาทเรียกนางเข้าเฝ้าด่วน ๆ แบบนี้เพราะเรื่องอะไร
พอนางก้าวเข้าไปในห้องทรงงาน กลับเห็นว่าหลังโต๊ะทรงงาน ฮ่องกงเซียวหัวไม่ได้กำลังวินิจฉัยราชการอยู่ แต่เอนตัวพิงเก้าอี้แขนกลมอย่างสบายอารมณ์ มือเล่นลูกประคำหยกเขียวอยู่
พอเห็นนางเข้ามา เซียวหัวก็เงยตาขึ้นนิดหนึ่ง “จ้าวซิวจ้วนมาแล้วหรือ นั่งสิ”
“ขอบพระทัยฝ่าบาท” จ้าวเหยียนอวี้ทำตามคำ นั่งลงที่เบาะด้านล่าง
สักครู่ ขันทีก็ถือถาดลงรักสีแดงเข้ามา ในถาดเต็มไปด้วยลิ้นจี่ลูกโตสีแดงสดหยดย้อย ยังติดใบเขียวอยู่เลย ลูกล้วนอวบอิ่ม สีสันน่ากิน เปล่งประกายราวกับหินโมรา กลิ่นหอมหวานของผลไม้ลอยฟุ้งอยู่ในบ่ายฤดูร้อนนี้
“นี่คือลิ้นจี่ที่เพิ่งส่งเข้ามาเป็นเครื่องบรรณาการจากหลิ่งหนาน วันนี้เป็นล็อตแรกที่มาถึง เรากินแล้วอร่อยดี ให้เจ้านะ ลองชิมสิ”
ขันทีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยิ้มจนตาหยี แล้วเสริมขึ้นว่า “ใต้เท้าจ้าวโชคดีจริง ๆ ลิ้นจี่นี้ล้ำค่ามาก ทางไกลตั้งไกล ต้องแช่น้ำแข็งแล้วควบม้าเร็วส่งมา ทั้งหมดก็ไม่มากเท่าไร ฝ่าบาทยังไม่ได้พระราชทานให้สนมชายหรือคุณชายคนไหนที่โปรดปรานที่สุดในวังหลังเลย แต่กลับพระราชทานให้ใต้เท้าคนเดียว เห็นได้ชัดว่าฝ่าบาททรงโปรดปรานใต้เท้ามากแค่ไหน น่าอิจฉาคนอื่นจริง ๆ”