เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 37 หึง
ช่วงนี้เขียนหนังสือมากไปหน่อย มือขวาของจ้าวเหยียนอวี้สุดท้ายก็รับน้ำหนักไม่ไหว เริ่มปวดตื้อๆ พอจับพู่กันนานเข้าก็ถึงขั้นสั่นเบาๆ
เย็นวันนี้ พอซ่งถานจางเห็นจ้าวเหยียนอวี้วางพู่กันลงแล้วเผลอนวดข้อมือขวา ระหว่างคิ้วขมวดนิดๆ เขาก็วางงานในมือลงทันที เดินเข้ามาข้างตัวนาง แล้วประคองข้อมือของนางเบาๆ
“ท่านภรรยา มือของท่าน...”
พอสัมผัสก็รู้สึกได้ว่าผิวแถวกระดูกข้อมืออุ่นๆ และยังแข็งตึงอยู่บ้าง
ใจของซ่งถานจางกระตุกวูบ เขาค่อยๆ นวดให้นางอย่างระวัง ตั้งแต่หว่างนิ้วโป้ง ไปจนถึงกระดูกข้อมือ แล้วก็ขึ้นมาถึงกล้ามเนื้อแขนท่อนล่าง
“ไม่เป็นไรหรอก คงเพราะเขียนมากไปหน่อย พักสักสองวันก็หาย” จ้าวเหยียนอวี้ไม่อยากให้เขาเป็นห่วง จึงพูดแบบไม่ให้เป็นเรื่องใหญ่
“แบบนี้จะได้ยังไง” ซ่งถานจางไม่ยอมตาม คิ้วขมวดแน่น “อ่านเขียนเป็นเรื่องเป็นราวก็จริง แต่มือก็สำคัญนะ ถ้าทิ้งรากโรคไว้ ต่อไปจะทำยังไงดี พรุ่งนี้ข้าจะไปเชิญหมอที่เก่งเรื่องกระดูกเคล็ดขัดยอก หรือไม่ก็หมอที่ชำนาญฝังเข็มมาดูให้...”
เขาพูดพลางนวดให้อย่างนุ่มนวลและละเอียดขึ้นไปอีก
จ้าวเหยียนอวี้กำลังจะพูดอะไรอีก แต่ข้างนอกประตูรั้วกลับมีเสียงเคาะประตู