เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 18 หนังสือร้องเรียนหมื่นนาม
จ้าวเหยียนอวี้รู้สึกว่าตัวเองใกล้จะตายเต็มที
ในความมึนงง นางเห็นเงาคนคุ้นเคยเดินออกมาจากความมืด โครงหน้างดงามสะอาดตา จนดูเหมือนจะเป็นหน้าตาของถานจาง
นางยังนึกว่าตัวเองฝันอยู่ ยกมือขึ้นอย่างสั่นเท้าเพื่อจะแตะ แต่ปลายนิ้วยังไม่ทันถึง ก็มีมือคู่หนึ่งกุมไว้แน่น
จากนั้นแก้มของซ่งถานจางก็แนบลงกับฝ่ามือของนาง ถูเบา ๆ
จ้าวเหยียนอวี้ขยับตัว รู้สึกถึงอะไรอุ่น ๆ เปียก ๆ
ที่แท้ก็เป็นน้ำตาของซ่งถานจางที่หยดลงบนฝ่ามือของนาง
จ้าวเหยียนอวี้ลืมตา เห็นเขาขอบตารื้นแดง ขนตายาวมีน้ำตาคลอ ใบหน้าที่อ่อนโยนตามเคยเต็มไปด้วยความเจ็บใจและโทษตัวเอง
“ขอโทษ... ท่านภรรยา ขอโทษ... ข้ามาช้าไป... ปล่อยให้เจ้าต้องทนทุกข์แบบนี้...”
จ้าวเหยียนอวี้ฝืนยิ้ม พูดหยอกว่า “ข้าไม่เป็นไร... ไม่ต้องร้องแล้ว... ข้ายังไม่อยากตาย ขืนตายไปเจ้าต้องกลายเป็นชายม่ายน้อยอยู่คนเดียว”